نمایش نوار ابزار

چرا روز زن؟

همین  که روزی را به نام زن نام گزاری می کنند، نشانه تبعیض است. خوب چرا روزی را با نام انسان نام گزاری نکنیم تا شامل هر دو صنف باشد؟

مشکل جامعه ما مشکل زن یا مرد بودن نیست، مشکل عدم درک و عدم تفاهم و همزیستی است. نه حقوق را می فهمیم و نه وظایف را. شأن و کفو بودن مراعات نشده است. نه در انتخاب و نه در ادامه ی زندگی عاطفه و احساسی نیست. بیشتر خانواده ها به خاطر ترس از جامعه زندگی را ادامه می دهند و در پایان همه تقصیرها را به گردن اسلام و دین و شانس می گزارند.

روز جهانی زن موجب شد تا نکاتی از دیدگاه های اسلام را در باره زن در اینجا مطرح کنیم.

اولا: قرآن زن و مرد را به طور یکسان مورد خطاب قرار داده (آمنوا بالله ورسوله) حدید/۷. پیامبر فرموده: النساء شقائق الرجال. در زبان عربی اگر زن و مرد باهم باشند، خطاب با صیغه مذکر است، مانند اقیموا الصلاة و یا لفظ زوج و زوجه  دلالت بر همسانی زن و مرد دارد و حتی عرب ها عروس را برای مرد و زن به کار می برند. و حتی در قران و سنت لفظ رجل بارها به معنای انسان به کار برده شده است و جز با قرینه، برای مرد به کار نمی رود. مانند من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیه(احزاب/۲۳).

حتی خود انسان یعنی، دو انس یعنی دو نفر و همین طور در بحث شوری مردان را از زنان جدا نمی کند و می فرماید: وأمرهم شوری بینهم، (شوری/۳۹). قرآن در موارد متعددی می فرماید: اعملوا فسیری الله عملکم و رسوله والمومنون، (توبه /۱۰۵). پس کسی نمی تواند زن را از کار کردن منع نماید، همان گونه که نمی تواند از تحصیل بازدارد، مگر طالبان خشک مغز و داعش تیره فکر.

حضرت عمر بن خطاب شفاء بنت عبدالله را مسئول حسبه نمود.

زن و مرد در مسئولیت های انسانی و در تعهدها نسبت به اوامر الهی، در پاداش ها و مسئولیت ها و حتی مسئولیت های کلان یکسانند. قرآن داستان ملکه سبا را به عنوان زنی قدرتمند که از مردان عاقل تر است ذکر می کند که مشاورانش را برای موضعگیری در مقابل نامه سلیمان جمع می کند.

زنان و مردان در کسب و کار استقلال مالی واقتصادی مساوی هستند. وللنساء نصیب مما اکتسبن،(نساء/۳۲)

زن و مرد در سه مورد با هم متفاوتند: بیولوژیکی، جامعه و کارهای همگانی، دایره خانواده.

اما مساله ای که امروز بسیار ذهن افراد را به خود مشغول نموده مساله حجاب است. لفظ حجاب در قرآن و سنت نیامده است. حالا ما هم چادر را به آن اضافه کرده ایم. و همان گونه که قاضی عیاض گفته: پوشیدن صورت و دست ها مختص امهات المومنین بوده است و نشانه مادران مسلمانان بوده است. در آن زمان همگان سرها را می پوشیدند و زنان گوشه آن را بر پشت می انداختند. خداوند می فرماید : آن را بر جلو گردن و سبنه هایتان بیندازید تا بپوشاند.

هنگامی که زن و مرد در میدان عمل با هم رقابت می کنند و آزادی عمل دارند، باید هم مرد و هم زن با صفات انسانی از منزل خارج شوند. یعنی با فرصت های یکسان و وجود شایستگی و پذیرش مسئولیت. اما هنگامی که عنصر زنانه و نشانه های بیولوژیکی پیش می آید که با جاذبه و تحریک همراه است، موجب انتفای همطرازی، عدل و مساوات در بین دو جنس می شود و در این جا عرف و آداب و رسوم هر منطقه ای می طلبد که مرد و زن هر یک در خور وجودی خودشان لباس بپوشند. هر پوششی باشد با هر رنگی. همان گونه که پیامبر (ص) که در هنگام احرام از دستکش و نقاب و لباس رنگارنگ نهی کرد و فرمود: بعد از احرام هر لباسی با هر رنگی می خواهید بپوشید. (ابوداود) به شرطی که زیبا باشد. و خداوند لباس را در قرآن زینت نامیده است: خذوا زینتکم عند کل مسجد(اعراف/۳۱) این زینت لباس سیاه یا سفید نیست که امروز در جامعه ما تحمیل شده و بسیاری از دانشجویان ما از آن گله منداند و کسی جرأت اظهار نظر ندارد و کسی هم نمی پذیرد، بلکه لباس های رنگی است. همان لباس هایی که  زنان در زمان پیامبر (ص) می پوشیدند. حتی در حجة الوداع حضرت به زنانی که حج تمتع را انجام می دادند فرمود: بهترین لباس را بپوشید و سرمه بکشید.

بنابراین زن و مرد از نگاه اسلام هیچ تفاوتی ندارند و در تعهدات مالی، سیاسی، اخلاقی و فرهنگی و استفاده از مواهب مادی ومعنوی و امتیازات شغلی و مقامات و دیگر تمتعات یکسانند. بنابراین نه نیاز به اختصاص دادن روز است و نه منت گذاشتن بر آنان.

هر دو انسانند و مکمل یکدیگر و نیازمند به هم برای تسخیر هستی و ادامه ی زندگی بر روی کره خاکی.

دیدگاه ها

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.