نمایش نوار ابزار

هر ملتی زخم داشته باشد نمی میرد

در مراسم رو نمایی از کتابی درباره انفال و نمایش میان پرده ای از قربانیان این حادثه ناگوار که آمیخته با صدای خواننده اسطوره ای کرد شوان پرور همراه بود. با دیدن زخم های ناشی از بمباران و شکنجه جانیان به نکته مهمی پی بردم و آن اینکه هر ملتی بر پیکرش آثار جرح و زخم نقش بست هیچگاه نابود نمی شود.
هر چند سنت خداوندی و وضعیت عادی جانداران به ویژه انسان ها این گونه است که اگر زخم موجود و عفونت های آن مداوا نشود احتمال سرایت عفونت و در نتیجه منجر به هلاکت آن می شود.
اما تفاوتی که پیکر ملت با پیکر انسان ها و یا موجودات دیگر دارد این است که زخم موجود و یا اثر برجای مانده از زخم بر پیکر ملت ها نه تنها منجر به مرگ و نابودی ملت نمی شود بلکه در مقابل کالبد آن را در مقابل نابودی و ار بین رفتن واکسینه می کند و بر عمر آن می افزاید.
شاید یکی از این ملت ها ملت کرد باشد که در طول تاریخ از سوی دشمنانش مورد هجمه ها و یورش های زیادی قرار گرفته و زخم های عمیقی مانند انفال و حلبچه و درسیم و کوپانی بر پیکر آن نقش بسته و این زخم ها نه تنها موجب نابودی آن نشده بلکه ادامه حیات آن را تضمین نموده  و از نابودی آن جلوگیری کرده است. که نمونه آن حرکت و فعالیت وجنبش روز افزون کردها در پیگیری مطالبات خود و تلاش برای استمرار حیات سیاسی و دفاع از هویت و کیان خویش می باشد.
آری همچنانکه خداوند فرموده است که ما انسان را از رنج آفریدیم. انسان بی درد و بی زخم معنای زندگی را نمی فهمد و یا به دنبال ایجاد مساله برای ادامه حیات است تا شیرینی زندگی را بچشد. لذا انسان های که در زندگی احساس درد و رنج ویا زخمی بر بدن خود می نمایند  بیشتر به دنبال بهبود وضعیت خود می باشند. تا کسانی که احساس درد نمی کنند و بدون درک و در یافت می میرند.
پس تا زمانی که این زخم ها بر پیکر ملت کرد وجود دارند ادامه و استمرار حیاتش تضمین شده است.

دیدگاه ها

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.