نمایش نوار ابزار

نزول باران و استغفار ما از دیدگاه امام جعفر صادق (رضی الله عنه)

امام جعفر صادق، امام وحدت و از نواده های صدق و شجاعت که زمام قدرت و ریاست را بر گرده اش انداخت و به خدمت دانش و دین پرداخت و نه بر ظواهر زبان ها؛ بلکه بر قلب ها حکومت کرد که رفتار تابعین و مردمان زمانه اش با ایشان و احترام و تکریم منزلتش از سوی پیشوایان فقهی بر آن دلالت دارد.

او علاوه بر بیان مسائل فقهی و حدیثی، نکاتی از تفسیر را برملا نمود که بر دیگران پوشیده بود. او می دیدید که امرا و والیان مرتکب ستم می شوند و حقوق شهروندی را پایمال می کنند، سپس استغفار می نمایند و می پندارند که خداوند آنان را می آمرزد!

او در تفسیر آیاتی چند از سوره ی نوح، معنای استغفار را توضیح می دهد، (فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراً * يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً) می فرماید: استغفار موجب خوشبختی و ثروت می شود.

اما استغفار حقیقی، تنها با لقلقه زبان نیست، بلکه توبه ی قلبی، به کارگیری عقل و عمل صالحی است که خیر مردم را محقق سازد.

استغفار مسئولان آن است که با اجرای عدالت، احسان و نیکوکاری خدا را فرمانبرداری نمایند.

آری بنا به گفته ی امام جعفر صادق، در چنین موقعیتی که ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ [روم/۴۱] و تباهی، آلودگی و تخریب محیط زیست به سبب منفعت طلبی انسان ها و مدیریت ناشایست، زندگی جانداران را به خطر انداخته است و نباریدن باران موجب یأس ناامیدی گشته است، لازم است هر فرد و شخصیتی در مقام موقعیت خود، توبه و استغفار نماید که توبه افراد به نسبت موقعیت و منزلتشان متفاوت است.

توبه ی رئیس جمهور با کارگر یک کارخانه و توبه ی یک نماینده با توبه و استغفار یک کشاورز مختلف است.

و هم چنان که گفته شد توبه و استغفار تنها با زبان نیست؛ بلکه باید عملا آستین همت را بالا زد و با چنین اقدام عمومی و همگانی مطمئنا خداوند درهای رحمتش را از آسمان بر ما می گشاید، به شرطی که ما در زمین به انسان ها، محیط زیست و قوانین الهی ظلم نکنیم.

مطالب مشابه
دیدگاه ها