نمایش نوار ابزار

سرباز مریوانی و نجات سگ

7865786خود را به خطر انداختن یک سرباز مریوانی برای نجات جان یک سگ و از دست دادن پای خود و استقبال شکوهمند مردم مریوان از این سرباز فداکار نشانه وجود فطرت پاک و داشتن خصائل انسانی در مردمانی است که سال ها با مرگ و کشتن و معلولیت و مجروحیت اشنا هستند . امروز در برخی از کشورها انسان ها را می کشند و در کشور ما سرباز مریوانی جان خود را برای نجات حیوانی به خطر می اندازد.
علاوه بر اهمیت عمل انسانی و مثبت ایشان اما آنچه که مهم است یک پرسش است چرا باید هنوز در کشور ما مین قربانی بگیرد؟
چرا باید هنوز کردها در داخل روستا ،اطراف پایگاه ها و پادگان ها و مزارع و کنار رودخانه ها هر روز شاهد از دست دادن عزیزان و یا معلولیت نزدیکانشان باشند؟
به خدا جان انسان بسیار عزیز است و تن آدمی شریف است و افریده نشده تا به وسیله مین و تفنگ و بمب قطعه قطعه و متلاشی شود.
نشان دادن احساسات کاری ارزشمنداست وابراز عواطف عملی گران بها ‌.اما عاقلانه برخورد کردن با قضایا ضرورتی گریز ناپذیر وبهترین روش برای حل معضلات وجلوگیری از تکرار چنین  فجایعی است که یک جوان تا آخر عمر تاسف بخورد وبر ازدست دادن یکی از اعضای بدنش غصه بخورد.اگر هزاران استقبال وتشکر از این سرباز به عمل آید هرگز نمی تواند جبران کننده عضو گران بهای او ونقص عضوی باشد که تا آخر عمر با آن مواجه است.
باید این مساله مورد توجه مسئولان امر قرار بگیرد  که اگر جنگ وبدبختی های ناشی از ان سال هاست گریبانگیر مردم کردستان شده ومنافعش را کسانی برده اند که ماشین های ملیاردی سوار می شوند وسرمایه هایشان را در بانک های خارجی پس انداز می کنند وفرزندانشان  در دانشگاه های  خارجی به کسب تحصیل علم برای نشستن بر صندلی های مدیریت دراینده مشغولند.سهم جوانان کوردنیز رفتن روی مین در کسوت سربازی ویا کولبری وبیکاری است.
امیدوارم این آخرین حادثه وتلفاتی باشد که مین های کاشته شده برای اهالی کردستان ایجاد می کنند.

دیدگاه ها

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.