نمایش نوار ابزار

دیکتاتور می میرد اما خداوند زنده است

7852787دیکتاتور دیگری مرد. کسی که با پرچم آزادی خواهی و مبارزه با استعمار جنبشی را هدایت کرد، اما در مرحله تثبیت و رسیدن به قدرت یکه تاز میدان شد.
افتخار او تنها مبارزه با امپریالیسم آمریکا بود اما با چه قیمتی؟؟؟ به قیمت نبودن آزادی، رفاه، و افزایش فقر و تبدیل کشور به یک زندان که حتی نمی توانستند فرار کنند.
او مانند دیکتاتورهای عصر حاضر هر چند با شعار حاکمیت مردم و مشارکت توده ها به حاکمیت رسید، اما حکومت را خانوادگی و دائمی کرد و در هنگام سالخوردگی و ناتوانی از اداره کشور، برادرش را جانشین خود نمود.
هر چند گفته اند از نظر بهداشت و پزشکی پیشرفت نموده، ولی چه می توان گفت: جسم سالم گرسنه با روح محبوس چه ارزشی دارد؟
در سفری به کوبا از نزدیک زندگی کردن چند خانواده را در یک اتاق کوچک و خیلی از نابهنجاری های اجتماعی را از نزدیک دیدم و خیلی از مسائلی را که یکی از کارمندان سفارت ایران برای من و همراهانم توضیح داد.
اگر کشور کانادا فرودگاه و هتلی را در هاوانا نمی ساخت، هنوز معلوم نبود که مهمانان تشییع جنازه فیدل کجا اقامت کنند؟
دیکتاتورها برای تحمیق مردم و پوشش گذاشتن بر ضعف ها و ناتوانی ها همیشه نیاز به یک دشمن فرضی  و یا واقعی دارند  تا با یورش و تهاجم به او عقده های خود را خالی کنند و با سخن رانی های ممتد و طولانی مردم بیکار و بی هدف را سرگرم نمایند. به ویژه طاغوت های مانند کاسترو که نماد کمونیستی هم بودند عطش سخن رانی های چند ساعته را داشتند هر چند عملی بر آن ها مترتب نباشد. چون اگر به سخن کار بر می آمد  شاهد این همه فقر، فساد و بیکاری  در کوبا نمی بودیم.
اگر اسپانیا در دوره استعمار چهار ساختمان درست نمی کرد که منبع جذب سرمایه و ارز نمی شد معلوم نبود چه بلایی به سر مردم بدبخت و گرفتار کوبا در می آمد؟
آری کاخ رویاهای کمونیست ها که نزدیک به یک قرن دنیا را  گرفتار ایدئولوژی زدگی و فدا کردن زحمتکشان و خلق های ستم دیده برای رسیدن به آرمان های تحقق نیافتنی و ناممکن نموده بود، با مرگ آخرین قهرمان های مانند فیدل که کوبا را  جزء عقب مانده ترین کشورها و وابسته  به بلوک شرق نمود و مردم را در فقر و فاقه نگه داشت، فرو ریخت.
امروز نه کسی به راه کاسترو ایمان دارد و نه به بهشت دروغینی که کمونیست ها وعده می دادند و تنها باید متاسف به حال کسانی بود که عمر خود را در این راه بی مقصد سپری کردند.
امید است مردم در بند و محبوس ایدئولوژی کاسترو با رفتن این دیکتاتور نفس راحتی بکشند و روزنه های آزادی به روی آنان گشوده شود.
آری دیکتاتورها می میرند و تنها خداوند است که زنده می ماند.

دیدگاه ها