برگزاری جشن های نوروز در کردستان منبع درآمدی برای گردشگری | جلال جلالی‌زاده
نمایش نوار ابزار

برگزاری جشن های نوروز در کردستان منبع درآمدی برای گردشگری

در این جامعه ی آشفته ی مملو از بیکاری، فقر و مشکلات عدیده ی روحی و روانی، که همگان در هر لباس و منصبی در برابر آن‌ها مسؤولیت دارند، هر کس به هر طریقی که می‌تواند در رفع آن‌ها، با قلم، در م و هر آنچه که در توان دارد قدمی بردارد، عملی شایسته و ارزشمند انجام داده است.

 کشور ما کشوری ثروتمند و دارای منابع و سرچشمه‌های فراوان ثروت و سرمایه است. اما متاسفانه ضعف مدیریت، بینش ضعیف و نگاه امنیتی ضد توسعه، بهره مندی و برخورداری از این مواهب الهی را از صاحبانش ستانده است.

کشوری باتنوع فرهنگ‌ها، زبان‌ها، آداب ورسوم، پوشش‌ها، گویش‌ها، فولکلوریک‌ها، تنوع آب و هوا، کویر و دریا، نه تنها هنوز همدیگر را خوب نشناخته اند، بلکه از همدیگر هراس دارند و ارتباطشان با یکدیگر برگرفته از ترس واهمه است.

که شاید متولیان فرهنگی نتوانسته اند با برنامه ریزی‌های صحیح و اصولی و مبتنی بر علاقه‌های قلبی و امیال درونی کاری کنند که مردمان مناطق مختلف از این سرمایه فرهنگی استفاده ی شایان ببرند و ازاین گنجینه‌ها برای تحکیم روابط بین اقوام مختلف و تولید ثروت مادی برخوردار شوند.

یکی از جشن‌ها و مراسم‌های دیرین که در ایران و به ویژه در کوردستان ازعفرین و دیاربکر تا اربیل و ایلام با شور و حرارتی وصف ناپذیر برگزار می‌شود، عید نوروز است که به عنوان نماد حیات و تجدید عهد و پیمان با آفریدگار و طبیعت از اهمیت زیادی برخوردار است. اما متاسفانه دخالت‌های نا بجا و امنیتی تلقی کردن آن موجب ناهمگونی در برگزاری آن و سیاسی شدن آن شده است.

متاسفانه عدم آشنایی مسوولان با فرهنگ عمومی مردم و ترس و بیم بیجا از تجمعات، سیستم تفریح و حفظ سنت‌ها را دچار تشتت و پریشانی کرده است. هرچند هیچ سختگیری از اول انقلاب تا کنون نتوانسته تاثیری در عزم و اراده مردم داشته باشد، اما اصرار و سماجت مردم را بر حفظ سنت‌ها بیشتر و بدبینی نسبت به مسوولان نظام را گسترش داده است. در حالی که اگر حاکمیت در حفظ و یا احیای آداب و رسوم مردم دخالت نمی‌کرد مردم را به حال خود رها می‌کرد، بیشتر جایگاه خودش را دردل مردم باز می‌کرد .

اما متاسفانه انجام هر مسئله ای قبل از اینکه از منظر کارشناسی مورد بررسی قرار بگیرد و به اهلش سپرده شود، به دست دست اندرکاران امنیتی و نظامی سپرده می‌شود.

 یکی از دوستان می‌گفت: چند روز قبل در کامیاران که مردم می‌خواستند نماز باران اقامه کنند، مسئولین شهر تحت فشار بودند که نباید نماز باران خوانده شود، والله آدم باشنیدن چنین سخنانی دچار بهت و حیرت می‌شود که حتی نسبت به خواندن نماز باران و انجام یک فریضه ی عبادی، اینگونه حساسیت نشان داده شود. متاسفانه نه به سخنان دلسوزان توجهی می‌شود و نه به دیدگاه کارشناسان و نتیجه همین است که امروز می‌بینیم،

حساسیت نسبت به برگزاری مراسم ترحیم، نماز باران، شب شعر و مراسم نوروز و غیره.

همانگونه که سال‌هاست شورای هماهنگی تبلیغات مراسم‌های دولتی را برگزار می‌کند، چه اشکال دارد بگذارند مردم هم مراسم‌های ملی مذهبی و باستانی خودرا انجام دهند، چون تجربه نشان داده است هیچ چیزی با ممنوعیت از بین نمی‌رود بلکه مردم بر چیزهای ممنوع حریص تر می‌شوند.

و اما برگزاری مراسم نوروز در کوردستان علی رغم محدودیت‌ها در طول تاریخ چه از سوی بر خی از ملاها و یا حکومت‌ها، هیچ وقت رونق و رواج خود را از دست نداده است .پس چه بهتر که به عنوان یک میراث ملی و فرهنگی مورد حمایت قرار گیرد و مردم در برگزاری آن آزاد گذاشته شوند.

از آن جایی که در کردستان برگزاری این جشن همراه با شوروشوق فراوان و آمیخته با شادی وشعف خاصی است که می‌تواند موجب جلب توجه دیگران به ویژه مسافران و گردشگران داخلی و خارجی گردد، مسؤولان مربوطه به ویژه سازمان میراث فرهنگی و گردشگری می‌توانند از این فرصت استفاده کرده و با تبلیغ مراسم نوروز در کردستان و حضور بی شمار مردمانی که شادی طلب و در جستجوی شناخت فرهنگ خالص ملی هستند، در جذب سرمایه‌های مادی به استان و فعال نمودن حوزه صنایع دستی افراد زیادی را مشغول به کار نموده و ایجاد اشتغال نمایند.

 متاسفانه به سبب تنگ نظری برخی از مدیران و عدم درک ارزش‌های فرهنگی، کشورهای دیگر که هیچ سنخیتی با نوروز ندارند متکفل برگزاری این مراسم و ثبت آن به نام خویش شده و در مجامع بین المللی به عنوان میراث فرهنگی خود نام می‌برند

امید است استان‌های کوردنشین آذربایجان غربی، کردستان، کرمانشاه و ایلام ازاین موقعیت فرهنگی در جذب گردشگر استفاده کنند به ویژه در مناطق زلزله زده که می‌تواند مرهمی بر زخم‌های التیام نیافته آنان باشند.

 

مطالب مشابه
دیدگاه ها