نمایش نوار ابزار

ایرانیان و مرده پرستی

خیلی رسم ناپسندی است ،که زندگان را مذمت می کنیم وانواع واقسام فحش ها و دشنام هارا نثارشان می کنیم، و به رهنمودها و اندیشه و فکرشان بی مبالاتیم و اگر حسناتی هم داشته باشند نادیده می گیریم و تا می توانیم در اذیت و آزارشان می کوشیم و اگر پشتوانه ای در سیاست و معرفت داشته باشند به ارزان می فروشیم و در مراسم و مجلس بر ضدشان می خروشیم و شراب اهانت و گستاخی را نسبت به آنان پیاپی می نوشیم.

در ایران چنین رسمی نسبت به گذشتگان ریشه در گذشته دارد و بعد از انقلاب برگ و باروی گسترده ای یافته‌ است، چه انقلابیون خوشنام و چه عالمان عالی مقام چه اساتید نکونام در زمان حیات مورد بی مهری و جور و جفا قرار نگرفته اند! و کسی از آنان حمایت نکرد و مصلحت طلبی و عافیت طلبی سکوت را بر دهان ها حاکم نمود و موجب فروبستن لب ها شد ، که نمونه‌اش همین آقای دکتر یزدی بود که چه تلاش های برای پیروزی انقلاب نکرد و سرانجامش مرگ در غربت بود، اما امروز که چشم از جهان فانی فروبسته است، چه تاسف ها و حسرت هایی که از زبان ها جاری نمی شود و چه سرزنش هایی که از عدم همدردی با ایشان در زمان حیات بیان نمی شود.

بیاییم در زندگی قدر افراد را بدانیم واز عصاره ی تجربه و فکر و اندیشه ی آنان استفاده نماییم ،نه اینکه بعد از مرگ مرثیه خوان فقدان آنان باشیم.

دیدگاه ها

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.